HR. จำเป็น
มิถุนายน 14, 2008 at 12:09 pm | In HR., ผู้หญิงคิดบวก | 3 CommentsTags: ความจำเป็น, ความในใจ, ระบาย, หาบ, แบกภาระ, HR., HR. จำเป็น
ที่ต้องเขียนหัวเรื่องว่า “HR. จำเป็น” นั้น เพราะหนิงเองที่ได้มาอยู่ในวงการ HR. ด้วยความจำเป็นและบังเอิญจริง ๆ ค่ะ :D
เพราะครั้งแรก หนิงเองอยู่ในส่วนของการ Train พนักงานนวด (หรือที่เราเรียกกันว่า Therapist นั่นเอง) ซึ่งก็จัดว่าเป็นส่วนของการ Training ดู ๆ แล้วก็เป็นส่วนหนึ่งของงานด้าน HR. ทางองค์กรก็เลยต้องให้ดูแลในส่วนของ HR. ไป ซึ่งตำแหน่งแรกที่ได้รับในส่วนนี้ก็คือ Human Resource Development Director ชื่อตำแหน่งหรูไห๊มค่ะ อิอิ
แต่บนตำแหน่งนั้น หนิงรู้สึกได้เลยค่ะว่า การที่เราได้รับตำแหน่งใด ๆ ก็ตามมันก็เหมือนกับเราต้องแบกหาบหนึ่งอัน ซึ่งความรู้สึกว่าหาบนั้นหนักหรือไม่หนัก มันอาจจะอยู่ที่ความคุ้นเคยในการแบกหาบนั้นด้วยนะคะ ว่าเรามีประสบการณ์ในการแบกแค่ไหน ขอบอกได้เลยค่ะว่า ช่วงแรกหนิงรู้สึกหนักมาก ๆ เพราะเราต้องยอมรับตัวเองนะคะว่าตัวหนิงเองไม่มีประสบการณ์กับงานทางด้านนี้เลย :(
แต่ด้วยความที่เป็นคนไม่ท้อแท้ และรู้สึกว่ายิ่งเราไม่รู้นี่แหละเราจะแสดงให้คนอื่นเห็นศักยภาพในตัวเราให้ได้ จากวันนั้น หนิงเริ่มที่จะมุ่งมั่นในสายงานของ HR. มากขึ้น ไม่ว่าจากการอ่านหนังสือ จากการที่ต้องใช้ไหวพริบพูดคุยกับผู้ที่มีประสบการณ์มาก่อน (เพราะเขาเหล่านั้นจะเป็นครูที่ดีให้กับเรามาก ๆ) ไม่รู้หนิงก็ยอมรับว่าไม่รู้แล้วให้เขาอธิบายให้ฟัง แต่ทั้งนี้เราเองก็ต้องอาศัยความคิดที่เป็นตรรกมาช่วยเยอะมาก ๆ เพราะโดยพื้นฐานส่วนตัวแล้ว เป็นคนที่ชอบความยุติธรรม ไม่ชอบให้ใครเอาเปรียบ และไม่ชอบเอาเปรียบใคร ชอบความซื่อสัตย์ ความเป็นเหตุเป็นผล และเป็นคนที่มีความมั่นใจในตัวเองพอสมควร เพราะเราทำงานกับคนหลายคนก็รู้ ๆ กันอยู่นะคะ ยิ่งสูงยิ่งหนาว อีกอย่างคนที่อยู่ในระดับผู้บริหารด้วยกันทุกคนก็ต้องไม่ธรรมดาอยู่แล้ว ความเป็นตัวของตัวเองของแต่ละคนก็สูง ยิ่งเขารู้ว่าเราเองไม่มีประสบการณ์ทางด้านนี้อีกมันยิ่งลำบากมาก ๆ
ในที่สุด สิ่งต่าง ๆ ที่หนิงพบเจอมา มันทำให้หนิงได้ประสบการณ์อันมีค่ามากจริง ๆ เพราะสิ่งที่หนิงได้เรียนรู้จากงานทางด้านนี้มาก ๆ ก็เกี่ยวกับเรื่องของการ Training ซึ่งเมื่อก่อนหนิงเองเป็นคนที่ใจร้อน ถึงแม้จะมีเหตุผลบ้างก็เถอะแต่มันก็ยังสู้อารมณ์เราไม่ได้หรอก จากวันที่หนิงก้าวเข้ามาสู่ HR. ในวันแรกจนกระทั่งวันนี้ หนิงต้องขอขอบคุณทางองค์กร และพี่ ๆ ที่ให้โอกาสอันดีนี้กับหนิง เพราะอย่างที่บอกค่ะประสบการณ์บางอย่างหาซื้อไม่ได้ โอกาสก็เช่นกันค่ะ มันหาซื้อไม่ได้จริง ๆ
วันนี้ ถึงแม้ว่าหนิงเองก็ยังยอมรับนะคะว่า หนิงยังรู้เรื่องของ HR. ยังไม่หมด แต่หนิงพร้อมที่จะเปิดรับ และนำสิ่งที่ทุกคนพูดออกมาไปคิด มันเลยทำให้เราปรับตัวกับสิ่งที่ผ่านมาได้เกือบทุกครั้ง และสิ่งที่ทำให้หนิงรู้สึกว่าคุ้มค่ามากที่สุดก็คือ การที่เราเองได้รู้จักปรับความคิดตัวเอง เพราะก่อนที่เราจะไปสอนคนอื่นเราต้องเข้าถึงในสิ่งนั้น ๆ ก่อน เราต้องมองได้รอบด้านให้ได้มากที่สุดก่อนที่จะนำสิ่งนั้นออกไปเผยแพร่ มันเท่ากันเราปรับพื้นฐานความคิดตัวเอง จากเมื่อก่อนถ้าเปรียบเทียบกับการเรียนภาษาอังกฤษเราอาจจะท่องได้แค่ A-Z แต่ปัจจุบันเราสามารถเอาอักษร A-Z มาประสบเป็นคำที่มีความหมายได้มากมายจากสิ่งที่เราไม่ยึดติด และพร้อมที่จะศึกษา
บางครั้งหนิงก็เหนื่อยเหมือนกันกับการทำงาน เพราะการที่เรานำเสนอสิ่งใหม่ ๆ ซึ่งมันคือการเปลี่ยนแปลง สิ่งที่ได้รับก็คือ เคยทำมาแบบนี้บ้าง หรือว่าไม่มีใครทำกันหรอกบ้าง ซึ่งหนิงก็ไม่ค่อยเข้าใจนะคะ ว่าทำไมเราต้องไปเหมือนกับคนอื่น เพราะไม่ว่าเราทำอะไร อยู่แผนกไหน เราต้องไม่อยู่กับที่ ถ้าเราคิดว่าการปรับเปลี่ยนครั้งนี้มันดีกว่าเก่าอย่างไร เราก็น่าจะลองดูไม่ใช่เหรอค่ะถ้ามันจะช่วยทำให้การทำงานของเราดีขึ้น บางครั้งคนเราก็ต้องเปลี่ยนแปลงเพื่อรับกับสิ่งที่ทำให้เราดีขึ้นพัฒนาขึ้น ไม่ใช่ก้าวอยู่กับที่ แต่ด้วยความที่หนิงเองก็ต้องขอเหตุผลจากคนอื่นเหมือนกันว่าทำไมถึงทำแบบนี้ไม่ได้ นั่นแหละค่ะ สิ่งที่มองต่างมุมมันต้องเกิดขึ้นอยู่แล้ว โดยพื้นฐานจากที่บอกไป จริง ๆ แล้วหนิงไม่ชอบที่จะต้องไปขัดแย้งกับใครเลย เพราะเท่าที่ผ่านมากับเพื่อน ๆ เองก็เถอะหนิงรู้สึกว่ากว่าเราจะหาเพื่อนได้สักคนยากลำบากแล้วเราจะปล่อยให้ความขัดแย้งเพียงเรื่องเดียวมาทำลายมิตรภาพเหล่านั้นเหรอ แต่มันย่อมเป็นไปไม่ได้กับการทำงาน หนิงมักจะบอกกับหลาย ๆ คนเสมอว่า บางครั้งเราต้องมาขัดแย้งกันนั่นเป็นเพราะเรื่องงานอย่าคิดว่าเรามานั่งทะเลาะกันเพราะมันไม่ใช่เรื่องส่วนตัวเลย สิ่งที่ทุกคนกำลังทำกันอยู่ก็เพื่อองค์กร จากการที่เราอยู่กันคนละบทบาทหน้าที่ก็ย่อมที่จะปกป้องในสิ่งที่เรารับผิดชอบต่าง ๆ กันไปเท่านั้น (ก็ได้แต่เพียงหวังว่าเขาจะเข้าใจ)
ท้ายนี้ หนิงขอบอกกับทุกท่านนะคะว่า หนิงดีใจมากกับการที่ได้โอกาสในสายงานนี้ และจะพยายามทำให้ดีที่สุด ขอให้ผู้ที่ได้ตำแหน่งงานใหม่หรือได้รับอะไรดี ๆ เข้ามาในชีวิต จงใช้โอกาสที่ได้รับนั้นให้ดีที่สุด ให้มากที่สุด แล้วเราจะได้รับผลที่ดี ๆ กลับมา อย่างประเมินค่ามิได้เลยค่ะ
3 ความเห็น »
RSS feed สำหรับความเห็นต่อเรื่องนี้ TrackBack URI
ใส่ความเห็น
บลอกที่ WordPress.com . | Theme: Pool by Borja Fernandez.
Entries and comments feeds.

เป็นผู้หญิงที่คิดดี ทำดี ค่ะ
เห็นด้วยกับความเปลี่ยนแปลง และ ทำสิ่งที่ดีขึ้นเรื่อย ๆ
ที่ร้านมิตรไทย ก็ไม่เคยหยุดนิ่ง ทั้ง ๆ ที่่ไม่ต้องทำอะไรเพิ่ม
มันก็ยังโอ ไม่เหนื่อยด้วย
จริง ๆ มันต้องทำค่ะ ต้องคิดอะไรใหม่ ๆ เรื่อย ๆ เราถึงจะยังมีชีวิต ชีวา มีพลังในการหายใจอยู่ เพื่อทำอะไรใหม่ ๆ
ถ้าเราใช้ชีวิตที่ทำเรื่องเดิม ซ้ำ ๆ ซาก ๆ กลังการเปลี่ยนปปลง พลังของชีวิตก็หดหาย
เดินเหมือนคนไม่มีแรง หายใจทิ้งไปวัน ๆ ใช่มั๊ยคะ
สู้ ๆ สู้ตาย ค่ะ
ความเห็น โดย gummy — มิถุนายน 15, 2008 #
เย้ๆๆๆ…ยินดีด้วยเจ้าค่ะ พี่หนิงคนเก่งของพี่มดเอ๊กซ์
ออมมั่นใจและ เชื่อมั่น ในศักยภาพของพี่หนิงค่ะ
สู้ๆนะคะ เพื่อบ้าน สุโข ของเรา
อุ๊บบบบบ พี่หนิงจ๋า พี่ยังม่ายได้เลี้ยงฉลองตำแหน่งใหม่เลยนะ
จะรอๆๆๆ กินเรียน บ้านๆๆ เท่านั้นม่ายเอาพันธ์ แล้วก็ยังจำรดชาด กระท้อนปุยฝ้าย ต้นหน้าบ้านพี่หนิง ได้รางๆแล้ว ว่าอาหย่อยที่ซู้ดเลยยยย สงสัยถึงเวลาที่ต้องเติมความจำแล้วค่ะ
แหะๆๆๆๆๆ
ความเห็น โดย ommyphuket — มิถุนายน 15, 2008 #
ไม่มีอะไรยากเกินการเรียนรู้ของคนหรอกค่ะ
คุณหนิงมีต้นทุนที่ดีมากอยู่แล้ว ไม่มีอะไรต้องกลุ้มเลยค่ะ
ว่าแต่…รอกินด้วยคน แต่ก้อยไม่กินทุเรียนกะกระท้อนนะ
ความเห็น โดย paaying — มิถุนายน 16, 2008 #