Ning’s blog

วันนี้เป็นวันที่สี่แล้วล่ะ  ที่หนิงรู้สึกว่าตัวเองได้รับการบาดเจ็บจากการฝึกโยคะ  ก็มานั่งทบทวนเหตุการณ์ต่างๆ ในอาทิตย์ที่ผ่านมาว่าทำไมเราถึงเป็นแบบนี้  ไล่ไปไล่มาก็ได้พอสรุปมาได้คร่าว ๆ ว่า 

“เป็นเพราะเราไม่เจียมตัวเอง” นั่นแหละ

ทำไมหนิงถึงใช้คำนี้เหรอค่ะ  ง่าย ๆ ค่ะ  เป็นเพราะว่าเราเองขณะที่ฝึกเราใส่ความตั้งใจและความต้องการที่จะทำให้ได้มากเกินมากกว่าที่ร่างกายเราจะรับไหวไงล่ะค่ะ  สุดท้ายก็ต้องมารับผลกรรมที่เราตัดสินใจเอง  เพื่อเป็นข้อเตือนใจให้กับเพื่อน ๆ หลาย ๆ คน ที่ตั้งใจมากเกินไปนะคะ  ขอเล่าให้ฟังก็แล้วกันนะคะว่าหนิงคิดว่าสาเหตุเป็นเพราะอะไร

เมื่อประมาณวันพุธที่แล้ว  ครูพยายามที่จะดัดร่างกายหนิงท่านึง  ซึ่งโดยปกติแล้วถ้าเรารู้สึกว่ามันฝืนมากเกินไป  เราควรจะบอกครู  หรือร้องออกมา  แต่วันนั้นหนิงตัดสินใจอยู่เฉย ๆ ให้ครูทำต่อไป  เพราะรู้สึกว่ามันไม่น่าจะเป็นอะไร  และมันก็แค่แปล๊บเดียวจริง ๆ ค่ะ  ก็เลยปล่อยไปซะงั้น  แล้วก็ฝึกต่อจนจบในวันนั้น  ก็ไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองได้รับการบาดเจ็บใด ๆ  พอรุ่งขึ้นวันพฤหัสหนิงก็มาฝึกเหมือนทุก ๆ วัน  พอถึงท่านี้ครูก็ดัดอีก  เราก็ทนอีกเพราะคิดว่าช่วงที่มันรู้สึกเจ็บมันแค่แว๊บเดียวจริง ๆ ก็เลยให้ครูดัดไปอีก  แต่หลังจากฝึกวันนี้เสร็จหนิงเริ่มรู้สึกว่าตัวเองเจ็บเล็ก ๆ ที่บริเวณข้อต่อบริเวณก้น 

หนิงก็ยังไม่ได้คิดอะไรมาก  เพราะมันเจ็บไม่มาก  แค่รู้สึกในบางจังหวะเท่านั้น  ว่าแล้ววันศุกร์หนิงก็มาฝึกตามปกติอีก  พอถึงท่าที่ครูต้องดัดในท่าที่ทำให้เราเจ็บ  ก็รู้สึกกลัวขึ้นเล็กน้อย  แต่ปากก็ไม่ยอมบอกครูอีกอยู่ดี  ทำให้ครูก็ปฏิบัติเช่นเดิมคือดัดเราเหมือนเดิมแด๊ะ  เผลอ ๆ อาจจะมากกว่าเดิมด้วยซ้ำไปค่ะ  วันนี้ทำให้หนิงรู้สึกปวดมากกว่าทุก ๆ วัน  แต่ก็ไม่ส่งเสียงใด ๆ เพราะปกติเป็นคนค่อนข้างอดทนอยู่แล้ว  แต่พอเสร็จจากการฝึกในวันนี้รู้เลยค่ะว่าเราน่าจะได้รับการบาดเจ็บแล้วล่ะ  กว่าจะรู้ตัวก็ไม่รู้ว่าสายเกินไปหรือเปล่า  เพราะรู้สึกว่าเวลาเราเดินหรือยืนบางจังหวะมันเจ็บ  แม้กระทั่งเวลานอนก็รู้สึกในบางจังหวะเหมือนกัน  แต่ไม่ได้เจ็บตลอดนะคะ  และวันนี้หนิงก็ไปใส่รองเท้าส้นสูงเดินทั้งวันด้วย  ยิ่งทำให้ความเจ็บมันเพิ่มขึ้น ๆ เรื่อย ๆ เลยล่ะ 

พอวันเสาร์ก็ตั้งใจเต็มที่ที่จะฝึกตามปกติ  แต่วันนี้รู้สึกว่าร่างกายเราไม่พร้อมเอาซะเลย  เพราะแค่ท่าสุริยนมัสการท่าแรกก็รู้สึกแล้วล่ะค่ะ  เวลาที่หนิงทำท่า Jump back หนิงต้องงอเข่าก่อนที่จะ Jump ช่วงนั้นแหละค่ะ  โอ้โฮ! รู้สึกได้เลยค่ะว่าบริเวณไหน  แต่ก็ยังคงฝึกต่อไปนะคะจนกระทั่งจบท่ายืน  รู้สึกว่ากระท่อนกระแท่นเหลือเกิน  ก็เลยตัดสินใจหยุดเล่นซะงั้นแหละ  แต่ก็บอกครูนะคะว่า  “วันนี้หนิงเจ็บที่ข้อต่อบริเวณก้นค่ะ”  ครูก็รู้เลยค่ะว่าน่าจะมาจากท่าไหน  ครูก็เลยเตือนมาว่า  วันหลังห้ามพยายามมากเกินไป  ต้องบอกครูด้วย  ไม่งั้นเราจะเป็นแบบนี้แหละ  ซึ่งจริง ๆ แล้วก็ฝึกโยคะไม่ควรที่จะได้รับการบาดเจ็บกลับไปถ้าเรารู้จักตัวเองดีพอ  หรือที่หนิงเรียกว่า  “ไม่เจียมตัว” ไงล่ะค่ะ  ทำเอาไม่ได้ฝึกอีกตั้งหลายวัน

นี่ขนาดรู้ทั้งรู้นะคะว่าควรจะทำยังไง  ไม่ควรทำอะไร  บอกคนอื่นมาโดยตลอด  แต่พอถึงคราวตัวเองกลับไม่ยอมทำตาม  หนิงเล่าให้รับรู้เพื่อเป็นอุทธาหรณ์ให้กับเพื่อน ๆ ที่ยังไม่บาดเจ็บนะคะ  ด้วยความหวังดีค่ะ

แต่กะว่า  ยังไง  พรุ่งนี้ก็จะกลับมาฝึกตามปกติค่ะ  เพราะไม่งั้นตัวแข็งเป๊กแน่เลยล่ะ  สู้ ๆ สู้ตายค่ะ