Ning’s blog

ห่างหายไปซะนาน  คิดถึง blog เอามาก ๆ ด้วยหลากหลายสาเหตุเลยล่ะ  ชั่งเถอะค่ะ  เอาเป็นว่าวันนี้มาขอเม้าท์ให้ฟังกันก่อนดีกว่านะคะ  เรื่องมันเกิดขึ้นตั้งแต่วันอังคารโน้นแหนะ (เหมือนผ่านมานาน  ก็แค่อังคารที่เพิ่งผ่านมาเนี่ยค่ะ)  หนิงได้นัดแนะกับคุณกุ้งไว้เรียบร้อยตั้งแต่คืนวันจันทร์ (พอดีวันอังคารไม่มีรถไปค่ะ  เลยต้องเป็นแม่เรือพ่วง  ก็ต้องขอขอบคุณคุณกุ้งด้วยนะคะ  ที่ต้องมาเป็นภาระบ่อย ๆ ค่ะ รับรองได้บุญค่ะ)  ปัญหามันเริ่มเกิดก็ตั้งแต่ตื่นขึ้นมาเลยค่ะ  เพราะรู้สึกว่าจิตใจตัวเองไม่ค่อยปกติเท่าไหร่  รู้สึกเป็นกังวลเรื่องงานอยู่หลาย ๆ เรื่อง  กะว่าจะโทรหาคุณกุ้งเพื่อยกเลิกนัด  แต่แล้วก็เปลี่ยนใจเพราะเกรงใจคุณกุ้งอีก  (เดี๋ยวจะขาดเพื่อนเดินทางค่ะ  อิอิ)

พอมาถึงห้องเรียน  ก็ยังไม่วายเอาเสื่อโยคะมาปูแล้วก็นอนลง  ดูคุณกุ้งฝึกเฉยเลย  จนกระทั่งครูมาก็เข้าไปคุยกับครูเล็กน้อย  แล้วก็หาเรื่องไปติดต่องานด้านบน  จนกระทั่งเรียบร้อยก็ลงมาฝึก  คราวนี้แหละเป็นเหตุจริง ๆ เพราะเริ่มด้วยท่าสุริยนมัสการ A  ซึ่งก็ปกติดี (เพราะท่าแรก  การยืดเหยียดมักไม่ค่อยดีอยู่แล้วเป็นธรรมดาค่ะ)  แต่พอเริ่มฝึกสุริยนมัสการ B  รู้สึกเลยค่ะว่าแขนของตัวเองเริ่มติด  ยกไม่ค่อยขึ้นเท่าไหร่  แต่ก็ยังฝึกต่อไปเรื่อย ๆ ขอบอกเลยค่ะว่าทำไปก็งั้น ๆ ไม่ค่อยได้เรื่องซาก-ท่า  ก็เลยติดสินใจหยุดฝึกดีกว่า  น่าจะฝึกได้แค่ประมาณ 20 นาทีเองมั่ง  ก็เป็นศพไปเลย

หนิงก็เลยมามองว่าวันนี้มันเกิดอะไรขึ้นกับเรากันแน่  อาการหนักเอามาก ๆ เลย  โดยปกติแล้วหนิงจะไม่ค่อยเป็นไปได้ถึงขนาดนี้  พอหมดสุริยนมัสการ B  หนิงก็จะเริ่มปรับอารมรณ์ตัวเองได้เป็นปกติ  แต่สามารถฝึกไม่ได้อย่างสบาย ๆ คิดไปคิดมาพักใหญ่ ๆ พอจะมองจากเหตุการณ์ครั้งนี้ว่า  น่าจะเป็นเพราะวันนี้หนิงไม่สามารถควบคุมอารมณ์  ความคิดฟุ้งซ่านต่าง ๆ ออกไปได้  ทำให้ไม่มีสติ-สมาธิ ในการฝึก  เลยไปมีผลกับการฝึกด้วยที่ทำให้เราไม่สามารถยกแขนหรือทำอาสนะได้ลำบาก  อย่างที่หนิงเคยบอกไงค่ะว่า  “ใจเป็นนายกายเป็นบ่าว”  คงจะจริงนะคะ  ใจมันสั่งกายได้จริง ๆ ด้วย  ม่าย-น่า-เชื่อ เลย  แต่เจอมากะตัวจริง ๆ ค่ะ  อิอิ

แต่พอรุ่งเช้าวันพุธ  รู้สึกว่าตัวเองเอาภูเขาบางลูกออกจากอกไปบ้างแล้ว  กลายเป็นว่าฝึกได้ดีขึ้นเยอะเลยค่ะ  ไม่น่าเชื่อนะคะ  ที่เราคิดกันว่า  โยคะช่วยในเรื่องของการคลายความเครียดนั่น  จริง ๆ แล้วอยู่ที่เราเหมือนกันนะคะว่าเราสามารถตัดความคิดได้หรือเปล่า  นั่นนะซีนะ ที่เขาให้พวกเราสวดมนต์กันก่อนฝึก  ต้องหายใจเข้าให้ตรงกับท่า  และนับลมหายใจ  ก็น่าจะเป็นกลยุทธ์อย่างนึงในการที่จะให้เรามีสติ-สมาธิ  และตัดจากเรื่องภายนอกยังไงล่ะค่ะ  จริงไม่จริง  คิดกันเอาเองนะคะ  อิอิ