Ning’s blog

พอถึงเวลา21.00น.ทางร้านฮอกไกก็วางป้าย”โต๊ะจอง”ไว้บนโต๊ะเบอร์สองและเฝ้ารอคอยการมาเยือนของสามแม่ลูกเช่นเคย  แต่ในปีนั้นสามคนแม่ลูกไม่ได้มาปรากฏตัวที่ร้านเลย  ปีที่สอง ปีที่สาม  โต๊ะเบอร์สองก็ยังคงว่างอยู่เช่นเดิม  สามแม่ลูกไม่ได้มาที่ร้านฮอกไกอีกเลย  กิจการของร้านฮอกไกดีมาก  เรียกว่าดีวันดีคืนเลยทีเดียว  ภายในร้านมีการตกแต่งใหม่  โต๊ะเก้าอี้ก็มีการเปลี่ยนใหม่  จะมีก็แต่โต๊ะเบอร์สองที่เก็บรักษาไว้เหมือนเดิม    

“นี่มันเรื่องอะไรกัน”

ลูกค้าหลายคนต่างก็ถามด้วยความกังขา  เถ้าแก่เนี้ยก็เลยเล่าเรื่องบะหมี่หนึ่งชามให้แก่ลูกค้าฟัง  โต๊ะเก่าตัวนั้นวางอยู่กลางร้านเหมือนกับว่าเป็นการให้กำลังใจตัวเองอย่างหนึ่ง  และก้อไม่แน่ว่าวันใดวันหนึ่งลูกค้าทั้งสามอาจจะกลับมาอีก  พวกเขาหวังว่าจะใช้โต๊ะเก่าตัวนั้นในการต้อนรับลูกค้าทั้งสามของเขา  โต๊ะเบอร์สองตัวนั้นเปลี่ยนเป็นชื่อว่า “โต๊ะแห่งความสุข”  ลูกค้าต่างก็พูดต่อๆ กันไป

มีนักเรียนหลายคนอยากเห็นโต๊ะตัวนี้ถึงขนาดที่ว่านั่งรถมาจากที่ไกลแสนไกลมากินบะหมี่ และเจาะจงที่จะนั่งโต๊ะตัวนี้   

ผ่านวันที่ 31 ธันวาคม ไปอีกหลาย ๆ ปี  พอถึงวันสิ้นปีหลังจากปิดร้านแล้ว เจ้าของร้านค้าในระแวกใกล้เคียงร้านฮอกไก  ก็มักจะมารวมตัวฉลองโดยการกินบะหมี่ที่ร้านฮอกไก  กินไปพลางก็รอเสียงระฆังส่งท้ายวันสิ้นปีเก่าไปพลาง  แล้วทุกคนก็ไปวัดเพื่อไหว้พระด้วยกัน  เป็นธรรมเนียมมา 5-6 ปีแล้ว   

ในวันนี้พอเลย 21.30น.ไปแล้ว  เจ้าของร้านขายปลามาถึงก่อนพร้อมทั้งนำซาซิมิมาด้วย  ต่อจากนั้นก็มีคนมาเรื่อย ๆ เป็นระยะ บ้างก็เอาเหล้ามา  บ้างก็เอาอาหารกับแกล้มมา  ปกติแล้วก็จะรวมตัวกันได้ประมาณ 30-40 คน  ต่างก็คึกคักกันมาก  ทุกคนที่มานั้นต่างก็รู้ตำนานเกี่ยวกับโต๊ะเบอร์สอง  ทุกคนก็พยายามไม่เอ่ยถึงมันแต่ในใจต่างก็คิดกันว่าวันนี้ “โต๊ะจอง”ตัวนั้นไม่มีคนที่พวกเขาเฝ้ารอมานั่ง  มันคงจะว่างเปล่าเพื่อส่งท้ายปีเก่าอีกเช่นเดิม 

พวกเขาบ้างก็กินเหล้า บ้างก็กินบะหมี่ บ้างก็เข้า ๆ ออก ๆ  พอเตรียมกับข้าวกับแกล้ม ต่างก็กินกันไปคุยกันไป  พูดเรื่องการค้าบ้าง  คุยเรื่องโน้นเรื่องนี้  แม้แต่น้ำทะเลขึ้นลง  ในระยะนี้บ้านไหนมีเด็กเกิดใหม่ก็นำมาพูดคุยในวงสนทนา คุยมันทุก ๆ เรื่อง  จนเหมือนกับว่าเป็นครอบครัวเดียวกัน  เวลาผ่านไปจนถึง 22.30น.  ทันใดนั้นเองประตูร้านก็ถูกผลักออกเบา ๆ  ทุกคนในร้านหยุดพูดคุยกัน  สายตาทุกคู่มองตรงไปยังประตูร้าน