Ning's blog

4 วันแรกกับเคน

อ่านหัวเรื่องกันแล้วอย่าเพิ่งตกใจไปนะคะ  ไม่ใช่เคน ธีรเดช หรอกค่ะ  แต่เป็น Ken Harakuma ครูสอนโยคะต่างหากล่ะ  อิอิ

ตามที่หนิงเคยบอกเอาไว้ว่า  หนิงมีโอกาสดีของชีวิต  ที่ได้ครูดีระดับโลกมาสอนให้ถึงที่  ยังไงก็ไม่พลาดอยู่แล้ว  หนิงลงเรียนกับเคนทั้งสอง class เลย  คือ Mysore ซึ่งหนิงเรียนตอน 07.30 – 09.00 แล้วก็ออกไปทานอาหารเล็ก ๆ น้อย ๆ กลับมาเรียนอีก Class คือ ปราณายมะ ตอน 10.15 ถึงเกือบเที่ยง  สองวันแรกผ่านไปยังไม่ค่อยได้เห็นความแตกต่างอะไรมากมายนัก  แต่พอสองวันหลังเนี่ยสิ  ทำเอาไม่อยากหยุดเรียนสักวันแล้วล่ะ  แต่มันก็คงเป็นไปไม่ได้หรอก  เพราะงานก็ยังรออยู่  พรุ่งนี้ก็อดเรียนปราณายามะแล้ว  ส่วนอาทิตย์หน้าก็ต้องหยุดอีก 4 วัน  (ฉงฉารตัวเองจัง  แต่ไม่เป็นไรค่ะ  ยังไงก็จะพยายามติดตามให้ได้ค่ะว่าครูสอนอะไรบ้าง)

สิ่งที่หนิงจะบอกต่อไปนี้  หนิงคิดว่าน่าจะเป็นประโยชน์กับหลาย ๆ คนที่กำลังฝึกโยคะอยู่นะคะ  ยังไงก็พยายามอ่านกันหน่อยก็ล่ะกัน  เนื้อหาอาจจะเยอะนิดนึง

สำหรับใน Class ของ Mysore หนิงรู้สึกว่า Ken เป็นครูที่นิ่งจริง ๆ เราไม่สามารถจับความรู้สึกเขาได้เลยแม้แต่นิดเดียวว่าเขาอยู่ในความรู้สึกไหน  ทุกวันครูเขาจะจุดธูป 1 ดอก  ไหว้ไปรอบ ๆ ห้อง  แล้วก็มาดูแลพวกเรา  ในขณะที่ฝึกไม่ค่อยมีใครซักถามครูมาก  ดูทุกคนจะค่อนข้างตั้งใจและมีสมาธิกับการฝึกของตัวเองเป็นอย่างดี  รวมถึงหนิงเองด้วย  เพราะปกติจะแอบดูคนโน้นคนนี้บ้าง  แต่สำหรับ class นี้รู้สึกเลยค่ะว่าเราค่อนข้างมีสมาธิกับการฝึกดีจัง (ก็คล้าย ๆ กับตอนที่ไปฝึกกับ Matthew ที่ Ashtanga Yoga Bangkok อ่ะค่ะ)  มันทำให้เราฝึกในแต่ละอาสนะได้ดีขึ้น  เหงื่อก็ออกดี  และก็ใช้เวลาไม่นานด้วย (ปกติฝึกชั่วโมงครึ่งไม่ค่อยพออ่ะค่ะ  ปาไปเกือบสองชั่วโมงแหนะ อิอิ)

สำหรับหนิงแล้ว  หนิงรู้สึกว่าเวลาที่ครูจับเราในแต่ละท่า  รู้สึกได้ถึงความมั่นคง  และจะต้องปลอดภัยแน่ ๆ ค่ะ  ส่วนเวลาที่ครูกดหรือจับเราดัดนั้น  ครูจะเริ่มจากน้ำหนักที่ไม่มากก่อนในจังหวะแรก  พอได้จังหวะที่สองครูจะเพิ่มน้ำหนักขึ้นอีกนิดนึง  แต่พอจังหวะที่สามครูจะเพิ่มขึ้นไปอีก  สำหรับจังหวะนี้ครูเพิ่มแล้วครูจะไม่ค้างท่าไว้แต่จะปล่อยเราเลย  ซึ่งจะทำให้เราไม่รู้สึกถึงความทรมานเลยล่ะค่ะ

วันแรกที่หนิงเรียน  หนิงยังกังวลกับเรื่องท่าที่เรายังทำไม่ค่อยได้  ซึ่งหนิงเองก็ยังติดอยู่หลายท่าเหมือนกัน  แต่ไม่เห็นครูมาปรับอะไรเลย  แต่พอได้พูดคุยกับครูถึงรู้เหตุผลว่า  จริง ๆ แล้ว  การหายใจและความต่อเนื่องต่างหากที่เราควรจะให้ความสำคัญก่อน  ส่วนเรื่องของอาสนะนั้นไม่ต้องไปกังวลกับมันมาก  โดยเฉพาะอาสนะของ Ashtanga Yoga เพราะต้นกำเนิดนั้นเขาฝึกเฉพาะผู้ชายกัน  เราเป็นผู้หญิงซึ่งสรีระไม่เหมือนกัน  บางท่าต้องใช้ความแข็งแรงมาก ๆ ซึ่งสรีระของผู้หญิงไม่ได้สร้างมาเพื่อการนี้เท่าไหร่ค่ะ  แต่ไม่ใช่ว่าทำไม่ได้นะคะ  เพราะหนิงเห็นเพื่อน ๆ ใน class หลายคนเขาก็สามารถทำได้เหมือนกัน  เพียงแต่ครูไม่อยากให้พวกเราตั้งเป้าแล้วเกิดความเครียดในส่วนนี้  ครูบอกว่าถ้าเรารู้สึกผ่อนคลายกับการฝึกเราจะทำได้ดีกว่า  ซึ่งก็จริงนะคะ  จากวันแรกกับวันนี้  หนิงรู้สึกว่าพอเราไม่ได้ไปตั้งเป้ากับอาสนะมาก  และเราพยายามปล่อยวาง  แต่ก็ไม่ใช่ว่าทำไปแบบผ่าน ๆ นะคะ  ก็ทำตามกำลังที่ควรจะเป็นเนี่ยแหละค่ะ  เรากลับทำทุกอย่างได้ลื่นไหลดีด้วยซ้ำ  ก็เหมือนกับวันก่อนที่ครูอุ้มกลับมา  ครูก็บอกกับหนิงว่าหนิงจะต้องพยายามสร้างความต่อเนื่องของท่าให้ได้  ไม่ใช่ไปใส่ใจกับสิ่งรอบตัว  หรือมัวชวนเพื่อนคุยหรือแอบดูเพื่อนฝึกเป็นต้นค่ะ

ส่วนใน Class ของปราณายมะ  สองวันแรกครูก็ไม่ได้ให้ทำอะไรมาก  ส่วนใหญ่จะฝึกเรื่องของการหายใจเข้า-ออก  ตั้งแต่ 4 จังหวะ 8 จังหวะ 16 จังหวะ ไปจนกระทั่งถึง 32 จังหวะต่อการหายใจเข้าหรือหายใจออกหนึ่งครั้ง (คือเข้า 32 จังหวะ  และออก 32 จังหวะค่ะ)  ซึ่งในช่วงตั้งแต่ 4-16 จังหวะหนิงยังพอทำได้เกือบจะสบาย ๆ แต่พอถึงขั้น 32 รู้สึกมันอั้นอยู่ที่คอตั้งแต่นับได้ยี่สิบต้น ๆ แล้วล่ะ  แล้ว Ken ก็ยังให้ฝึกในเรื่องของการแยกส่วนรับการหายใจด้วย  คือ  ให้หายใจเข้า-ออก  โดยใช้ปอดทีละข้าง  แล้วก็ใช้หลังช่วงบน  จากนั้นก็หายใจโดยใช้ทุกส่วนพร้อม ๆ กัน  ซึ่ง Ken บอกว่าการฝึกหายใจแบบนี้จะช่วยเราขณะที่เราทำอาสนะบางอาสนะที่เราทำได้ข้างนึงอีกข้างทำไม่ได้  หรือบางอาสนะที่เราไม่สามารถทำได้ให้ทำได้ง่ายขึ้น  เพียงแค่เราพยายามหาช่องว่างสำหรับการหายใจให้เป็นเราก็สามารถทำอาสนะได้ง่ายขึ้นแล้ว  เพราะบางครั้งอวัยวะส่วนที่เราให้หายใจปกติมันอาจจะถูกบีบรัดอยู่  ถ้าเราโยกเป็นเราก็สามารถหายใจโดยใช้ส่วนที่เหลืออยู่ได้เป็นต้นค่ะ  ซึ่งตอนแรกที่หนิงฝึกหนิงก็ยังคิดไปเลยนะคะว่า  มันเป็นการสร้างจินตนาการเองอ่ะป่าว  เพราะขณะที่ฝึกเราก็รู้สึกเหมือนกันนะว่า เออ  ตอนนี้ปอดข้างขวาขยายออกข้างเดียว  ซึ่งมันก็แปลกนะเพราะไม่น่าจะเป็นไปได้เลยล่ะ  ยัง งง ๆ กับตัวเองเหมือนกันว่ารู้สึกไปได้ไง  อิอิ

และยังมีในส่วนของการนั่งสมาธิด้วย  ซึ่งวันแรกหนิงก็คิดโน้นคิดนี่ไปเรื่อย  ยังไม่ค่อยนิ่งเท่าไหร่  แต่พอวันที่สามครูมีเพลงมาประกอบให้พวกเราฟังด้วยขณะที่นอนสมาธิ  ซึ่งทำเอาหนิงรู้สึกเหมือนกับลอยขึ้นมาจากพื้นเลยล่ะ  ตอนแรกคิดว่าฝันแต่หนิงก็รู้ตัวนะคะว่าไม่ได้หลับ  ก็ยังคงงงอยู่เหมือนกัน  อาจจะเป็นจินตนาการของหนิงอีกก็เป็นไปได้นะคะ  แต่เพื่อนใน class บางคนถึงขั้นหลับไปเลยก็มีค่ะ  ดีจัง

พอมาถึงวันที่สี่ของการฝึกปราณายามะ  หนิงรู้สึกว่าการฝึกเริ่มเข้มข้นขึ้นทุกวัน ๆ วันนี้ครูให้เราฝึกเกี่ยวกับพันธะ  หรือเรียกว่า มูละ บันดา  อะไรเนี่ยแหละ  หนิงไม่แน่ใจว่าสะกดผิดอ่ะป่าว  จะเขียนภาษาอังกฤษก็ไม่แน่ใจเหมือนกัน  เอาเป็นว่ารู้ว่าสะกดยังไงแล้วค่อยมาแก้ไขให้นะคะ  ซึ่ง Ken บอกว่ามันเป็นสิ่งที่มีผลกับพลังงานมาก ๆ เราจะต้องฝึกให้ได้  ซึ่งก็เป็นเรื่องที่ยากทีเดียว  เพราะเราไม่สามารถมองได้จากภายนอก  มันเป็นเรื่องของความรู้สึกล้วน ๆ ขนาดฝึกสิ่งที่เห็น ๆ บางครั้งเรารู้สึกว่าเราทำได้ OK. แล้วแต่จริง ๆ อาจจะยังไม่ OK. ก็มีคนอื่นเห็นอยู่ก็เลยบอกได้  แต่สำหรับเรื่องนี้คนอื่นไม่สามารถรับรู้ถึงสิ่งที่เราทำได้เลย  หนิงก็เลยบอกว่ายากจริง ๆ ด้วยความกังวลหลังจากจบ class หนิงก็ไปปรึกษากับครูเกี่ยวกับเรื่องความเข้าใจของตัวเองว่าถูกหรือเปล่า  จะให้ครูช่วยสาธิตให้ดู  แต่ครูบอกว่ามันอยู่ข้างในดูกันไม่ได้หรอก  และ Ken ก็ยังบอกมาอีกว่า  สำหรับผู้หญิงไม่ต้องไปควบคุมมาก  เพราะเรามีมดลูกที่ต้องให้กำเนิดทารกอยู่  สำหรับเรื่องการพันธะ  วันนี้เป็นวันแรกหนิงเองก็ยังไม่ค่อยเคลียร์มากนัก  เอาไว้หนิงเริ่มจับจุดอะไรได้มากขึ้น  แล้วค่อยมาเล่าสู่กันฟังอีกครั้งนะคะ  สำหรับวันนี้สาธยายมาเยอะแล้ว  ไว้แค่นี้ก่อนนะคะ  แล้วจะพยายามมา update ข้อมูลเรื่อย ๆ สำหรับช่วงที่ Ken ฝึกให้ค่ะ  อิอิ