Ning’s blog

บังเอิญว่าวันนี้หนิงมีโอกาสได้คุยกับรุ่นพี่คนนึงเกี่ยวกับเรื่องโยคะ  เป็นรุ่นพี่ที่หนิงเคยชวนมาฝึก Ashtanga Yoga นานแล้วล่ะ   ปรากฎว่าพี่เขาก็สนใจไปหาที่ฝึกจริง ๆ ก็เลยได้มีโอกาสคุยกันเล็กน้อยเกี่ยวกับเรื่องของการฝึก  ซึ่งพี่เขาบอกว่าตอนนี้บางวันก็ฝึกเองที่บ้าน  หนิงยังนับถือพี่เขาเลยนะคะ  เพิ่งเริ่มเรียนรู้ไม่นานแต่ก็สามารถฝึกเองได้  ซึ่งยังค่อนข้างติดเพื่อนติดครูอยู่  ยังไม่ค่อยมีความสันโดษสักเท่าไหร่  คงต้องขออีกสักระยะ  เกริ่นมาซะยาวเชียว  จริง ๆ แล้วมันเป็นที่มาของหัวข้อเรื่องนั่นแหละ  เพราะระหว่างที่พูดคุยก็ได้พูดถึงเรื่องของการฝึกเนี่ยแหละ

พอดีพี่เขาบอกว่า  อุตส่าห์ติดกระจกบานใหญ่เพื่อดูท่าตัวเองด้วย  หนิงก็เลยบอกกับพี่เขาไปว่า

“โดยปกติที่พวกเราฝึก Ashtanga Yoga มานั้น  ครูเกือบทุกคนไม่ยอมให้พวกเราดูกระจกกันเลย  ครูบอกว่าครูจะเป็นผู้บอกให้เองว่าท่าเราถูกต้องหรือไม่  ไม่ต้องเป็นกังวลกับเรื่องของท่าว่าเป็นยังไง  ดีหรือไม่  แต่ให้พยายามทำให้ดีที่สุด  ไม่ต้องฝืนจนบาดเจ็บ  หรือผ่อนจนไม่ออกแรง  แต่ให้รู้สึกตึง ๆ ก็พอแล้ว  สิ่งที่สำคัญมากกว่าสำหรับการฝึก Ashtanga Yoga ก็คือวินยาสะมากกว่า  เพราะนั่นคือสิ่งที่ทำให้เกิดความต่อเนื่องของท่าตั้งแต่ต้นจนจบ  ให้การฝึกในครั้งนั้นลื่นไหลไม่ชะงักหรือหยุดไป  เพื่อช่วงที่เราหายใจต่อเนื่อง  และฝึกอาสนะอย่างต่อเนื่อง  จะเป็นช่วงที่ทำให้เราเกิดพลังงานขึ้น  ความร้อนในร่างกายก็จะเกิดขึ้น  สังเกตุจากเหงื่อที่ออกมามาก  (จุดนี้หนิงเรียนรู้ได้จากตัวเองเลยค่ะ  เพราะบางวันหนิงฝึกแบบพยายามเอาท่าให้ได้ดี  แต่บางท่ากว่าเราจะทำได้ถึงจุดต้องใช้เวลาและความพยายามมาก  ทำให้ความต่อเนื่องไม่มี  เหงื่อก็จะไม่ค่อยออกอ่ะค่ะ)  อีกอย่างก็คือความยืดหยุ่นของตัวเราเองก็ดีด้วย  (ข้อนี้ก็ขอยืนยันอีกเช่นกัน  ไม่เชื่อก็ลองดูซิ  ถ้าเราฝึกแบบต่อเนื่องจะทำให้เราสามารถทำอาสนะบางท่าที่ต้องใช้ความยืดหยุ่นซึ่งปกติทำไม่ค่อยดีวันนั้นเราจะทำได้ดีขึ้นล่ะ)

ซึ่งการที่ทำวินยาสะของ Ashtanga Yoga อย่างเช่น  เวลาทำท่านั่ง  พอเราทำเสร็จ 1 ท่า  เราก็จะต้องทำการ Jump Back (หายใจออก) แล้วก็ทำท่าจตุรังกา (ยังหายใจออกอยู่นะคะ)  หลังจากนั้นก็ทำ Facing Dog (หายใจเข้า) แล้วก้อ Downward Dog (หายใจออก)  หลังจากนั้น Jump Forward (หายใจเข้า) มาสู่ท่านั่ง (หายใจออก)  นี่ก็คือการทำวินยาสะ  เรื่องของการหายใจก็เป็นเรื่องที่สำคัญของการทำวินยาสะด้วยนะคะ  ซึ่งโดยปกติแล้วเวลาฝึกอาสนะในท่านั่งนั้น  ทุกครั้งที่เราทำในแต่ละอาสนะเราจะต้องทำการวินยาสะด้วยทุกครั้ง  ซึ่งช่วงแรก ๆ ของการฝึกขอบอกว่าเหนื่อยมาก ๆ แต่พอเราฝึกไปสักพักนึงมันก็จะอยู่ตัว  ไม่ใช่ไม่เหนื่อยนะคะ  ยังคงเหนื่อยอยู่นั่นแหละ  แต่อาจจะไม่ทรมานเหมือนกับช่วงแรก ๆ ขนาดว่าในแต่ละอาสนะถ้าอาสนะไหนทำ 2 ข้าง  ยังต้องทำวินยาสะต่อข้างด้วยซ้ำไปค่ะ  สำหรับคนที่เพิ่งฝึกอาจจะทำอาสนะให้ครบ 2 ข้างแล้วค่อยวินยาสะครั้งนึงก็ได้ค่ะ  หรือบางคนที่มีเวลาน้อย  แต่ถ้าไม่ติดอะไรก็พยายามฝึกทำทุกครั้งจะดีกว่านะคะ  เมื่อถึงวันนึงที่คุณทำได้แล้ว  จะรู้สึกค่ะว่า  อ๋อ!  มันดีอย่างนี่นี้เอง…อิอิ