Ning’s blog

หนิงไม่ได้หมายถึงหนิงหรอกนะคะสำหรับหัวเรื่องนี้  แต่หมายถึงเพื่อนคนนึงที่เคยเรียนร่วมโรงเรียนเดียวกันตั้งแต่ ม.ปลาย  บังเอิญมาเจอกันอีกได้ปีก่า ๆ ก็ที่สนามแบตบิลตันนั่นแหละ  เห็นเขามีก๊วนเล่นกันอยู่ก็เลยไปขอร่วมก๊วนด้วยคนก็ได้เพื่อนใหม่เข้ามาในชีวิตอีกหลายคนอยู่เหมือนกัน

คุยกันไปคุยกันมา  ก็ได้ทราบว่าที่เพื่อนคนนี้ได้กลับมาอยู่บ้าน (ภูเก็ต) เพราะเขาเป็นโรคมะเร็งที่ลำไส้ซึ่งก็ได้ทำการรักษาโดยการตัดออกไปเรียบร้อยแล้ว  แต่จากนั้นมาได้ไม่กี่เดือนซักประมาณเดือน ต.ค. ปีที่แล้วก็ได้ทราบข่าวว่าเชื้อมะเร็งกำเริบขึ้นอีกแล้ว  และตอนนี้มันเข้าไปที่ระบบน้ำเหลืองล่ะ  ตอนนั้นหนิงคิดในใจแล้วล่ะว่ารักษายากแน่ ๆ เพราะมันเป็นอวัยวะที่ตัดไม่ได้ด้วยซี 

หนักกว่านั้นคือหมอบอกว่าเขาจะมีชีวิตอยู่ได้ไม่เกือบสิ้นปี (ที่แล้วนะ)  ซึ่งหมอจะให้เขาไปทำคีโม  แต่เขาเคยเจอสภาพนั้นมาแล้ว  เขาบอกกับหนิงว่าเขาขอตายเลยดีกว่า  ดีกว่าที่ต้องทรมานก่อนตาย  เขาว่าเขาจะพยายามดูแลตัวเองให้มากขึ้น  หลังจากที่เขารู้สึกโรคเก่ากำเริบเขาก็ไม่ค่อยได้มาเล่นแบต  แต่เขาให้เวลากับตัวเองไปหาสถานที่ถ่ายรูป  วิ่งแล้วก็ว่ายน้ำ  กลับบ้านไปทานยาตามเวลา  ปีใหม่ผ่านไปเขาก็ยังสบายดีอยู่  จนกระทั่งประมาณเดือน เม.ย. ที่รู้สึกว่าเขาไม่สบาย  พูดไม่ได้เสียงแห้งแหบตลอดเวลา  ตอนแรกหนิงก็ไม่ได้คิดอะไรมากเพราะเขาบอกยังงั้น  แต่ที่ไหนได้ล่ะเพราะคุยกับใครก็บอกแบบนี้เกือบทุกคนและอาการมันกินเวลามาเกือบสองเดือนแล้ว

จากนั้นก็ได้ข่าวมาว่าเขาไม่ค่อยสบาย  แต่ก็ไม่ได้ไปเยี่ยมหรอก  จนกระทั่งทราบว่าเขาเข้าโรงพยาบาล  พวกเราก็แวะไปเยี่ยมกัน  ไม่น่าเชื่อเลย  หนิงว่าเขาน่าจะทรมานน่าดู  เพราะดูเหมือนเขาไม่สามารถยกศีรษะของเขาให้ตั้งตรงได้  เห็นบอกว่าเจ็บ  เพราะบริเวณแผ่นอกด้านขวา  มันเป็นก้อนนูนขึ้นมา  เขาบอกว่ากล่องเสียงบวม  แต่ก็ไม่กล้าถามอะไรมาก  เพราะไม่อยากให้ทางครอบครัวเขาคิดมากด้วย  ก็ชวนคุยจิปาถะ  แล้วพวกเราก็กลับ

จากนั้นมาไม่นาน  วันที่ 30 มิ.ย. ที่ผ่านมา  หนิงก็ได้รับข่าวมาว่าเพื่อนคนนี้เสียชีวิตแล้ว  ซึ่งทราบมาว่าเขาไปอย่างสงบมาก ๆ ก่อนที่จะเสียชีวิตที่บ้านเขาบอกว่าอาการดูดีขึ้นมาก  หน้าตาก็สดใสขึ้น  แต่เจ้าตัวน่าจะรู้ตัวเองดี  เพราะเขาบอกกับแม่ว่าให้ถอดสายน้ำเกลือ  จากนั้นเขาก็นอนหลับไป…แล้วไม่ตื่นขึ้นมาอีกเลย  มือของเขาอยู่ที่หน้าอกเหมือนกับพนมมือไหว้อยู่ด้วยซ้ำไป

ขอให้เพื่อน  หลับให้สบายนะ…ไม่ต้องทรมานอีกแล้ว