Ning's blog

ในที่สุด…

เมื่อวานตื่นมาทำภาระกิจต่าง ๆ ตามปกติ  และหนึ่งในตารางก็จะต้องไปตรวจค่าเลือดที่ รพ.กรุงเทพภูเก็ตด้วยหลังจากทานอาหารเช้าเสร็จเรียบร้อย

ครั้งนี้ก็เหมือนเดิม  หนิงไม่ได้นั่งรอผลอยู่ที่ รพ. เพราะคิดว่าคงใช้เวลา  เลยออกมาดูสปาที่เก่า  เพราะว่าพี่ชายกับคุณแม่โทรมาบอกว่าโดนทุบกระจก  คิดว่าน่าจะมีคนเข้าไปขโมยของ  และก็เป็นจริง  ก๊อกน้ำหายเกลี้ยง  ส่วนแอร์ก็ถูกแกะออกมาแล้วเอาชิ้นส่วนด้านในไป  ตอนนี้ก็ยังเหลือแต่ปั๊มน้ำ  กับเครื่องทำน้ำอุ่นบางห้อง  ซึ่งบางห้องหนิงก็ไม่แน่ใจว่าถูกถอดออกไปตั้งแต่ต้นหรือเปล่าอยู่แล้วหรือเปล่า  เพราะเดิมทางบริษัทฯ ที่เช่าเขาก็มีการถอดอุปกรณ์ไปบ้าง  ดูไปก็ไม่สามารถทำอะไรได้เลย  นอกจากเข้าไปล๊อคประตู  แต่เขาก็สามารถเปิดได้อยู่ดี

จากนั้น  หนิงก็ออกมาสำรวจกิจการที่ Central ตามปกติ (พอดีมาเดินบ่อยจนเพื่อน ๆ แซวอ่ะ)  และก็ตัดสินใจซื้อตั๋วหนังเรื่อง Up in the air ซึ่งขณะที่ดูหนัง  หนิงกำมือถืออยู่ตลอด  เพราะรู้อยู่แล้วว่าทาง รพ. จะต้องโทรมาแจ้งในช่วงที่หนังกำลังฉายอยู่อย่างแน่นอน  และก็เป็นจริง  เพราะสรรเสริญจบไปไม่นาน  หนังยังไม่ทันเริ่ม  โทรศัพท์ก็สั่นขึ้น  หนิงเห็นเบอร์ 1719 ซึ่งเป็นของ รพ. กรุงเทพ แน่นอน  หนิงรีบรับสายทันที

คุณพยาบาลคนที่เจาะเลือดให้หนิงรายงานว่า

ค่า B HCG คุณอยู่ที่ 5 นะคะ

ยังไม่ทันวางสายดี  น้ำตาหนิงก็ตกออกมาเป็นทาง  คุณสามีก็กำมือไว้แน่น  หนิงร้องไห้อยู่พักใหญ่  จนแฟนถามว่า  “ไหวไห๊ม”  อยากออกไปข้างนอกไห๊ม  แต่หนิงรู้ดีว่า  อยู่ในโรงหนังนั่นแหละดีกว่า  เพราะไม่งั้นหนิงก็ไม่มีสิ่งเบี่ยงเบน  และน่าจะยิ่งหนักกว่าเดิม  ดีนะที่เนื้อเรื่องของหนังทำให้เราต้องสนใจและทำให้เราลืมอะไรในจังหวะนั้นได้พอสมควร  พอหนังจบก็ยังไม่วายน้ำตาก็ไหลออกมาอีก  ออกมานั่งรอเพื่อน ๆ อยู่ก็ยังร้องไห้ไม่หยุด  แต่น้ำตามันช่วยได้จริง ๆ นะคะ  เพราะหลังจากที่ร้องไห้ไปพอควร  ขณะที่เราเจอเพื่อน ๆ จิตใจเราได้คลายไปเยอะแล้ว  หนิงก็ไม่ได้แสดงอะไรออกมาที่ทำให้คนอื่นผิดสังเกตุเลย

จนกระทั่งเช้าวันนี้  หนิงคิดว่าหนิงสามารถพูดคุยกับคนอื่นได้ดีขึ้น  จากเมื่อวานรู้ตัวเลยค่ะว่า  คงคุยกับใครไม่ได้ต้องร้องไห้แน่ ๆ แต่วันนี้หนิงได้คุยกับเพื่อนไปแล้ว 2 คน  ดีนะที่เขาไม่แสดงความเศร้ากับเรามากนัก  ก็เลยคุยได้ไม่มีอะไร

ยังไงก็ขอขอบคุณเพื่อน ๆ ทุกคนที่ให้กำลังใจ  หนิงยังไม่ท้อนะคะ  คิดว่ายังมีครั้งหน้าอีกแน่นอนค่ะ  ตอนนี้ก็คงต้องกลับไปฝึกโยคะทำตัวให้แข็งแรงเพื่อเตรียมตัวใหม่  คงอีก 2-3 เดือนข้างหน้านี่แหละค่ะ

ใจร้อน

จริง ๆ แล้ว  คุณหมอนัดว่าให้หนิงไปเช็คเลือดเพื่อตรวจผลว่าตั้งครรภ์หรือเปล่าในวันพรุ่งนี้  แต่เป็นเหตุบังเอิญว่า  วันนี้หนิงมีสารถีที่จะพาไปหาหมอ  เพราะพรุ่งนี้เขาก็ติดงาน  วันเสาร์คุณหมอก็ไม่ตรวจอีก  ก็เลยโทรเช็คกับทางศูนย์ Safe fertility Center ว่าสามารถไปตรวจก่อนสักหนึ่งวันได้หรือเปล่า  คุณพยาบาลตอบว่าได้  ก็เลยบุกไปที่ รพ.มิชชั่นภูเก็ตเลย

ก่อนไปหนิงโทรจองคิวเรียบร้อย  ทำให้ไปรอไม่นานเหมือนกับครั้งก่อน ๆ ก็ตามระเบียบของการตรวจ  ชั่งน้ำหนัก  แต่ก็แปลกนะคะ  เมื่อเช้าหนิงชั่งที่บริษัทฯ 53.4 Kg  แต่พอไปชั่งที่โรงพยาบาล  ชั่งได้แค่ 51.5 Kg  ความดันก็ปกติ  พอได้เข้าห้องตรวจ  หนิงก็เล่าให้คุณหมอฟังว่าไปทำอะไรมา  วันนี้ต้องการมาทำอะไร  คุณหมอก็เลยบอกว่างั้นเดี๋ยวไปเจาะเลือดเลย  ผลที่ได้ 100% แน่นอน  แต่ต้องรอผล 3 วันนะ  เท่านั้นแหละ  หนิงงี้บ่นใหญ่เลย  ถามคุณหมอว่าทำไมช้าจัง  ก็เลยขอคุณหมอตรวจปัสสาวะก่อน  ทั้ง ๆ ที่รู้อยู่แล้วว่าผลต้องเป็นลบแน่นอน

จริงอย่างที่คิดค่ะ  รอผลเกือบครึ่งชั่วโมง  ผลเป็นลบ  สรุปแล้วก็ต้องรอไปอีก 3 วันค่ะ  นี่ขนาดไปก่อนล่วงหน้าแล้ววันนึงนะคะ  ยังสงสัยอยู่ว่ามันตรวจอยากเหรอ  ทำไมถึงต้องส่งเลือดไปตรวจที่กรุงเทพฯ ด้วยเนี่ย

วันที่ 4 ของการรอคอย

กว่าจะผ่านไปแต่ละวันในช่วงนี้รู้สึกว่ามันยาวนานจริง ๆ ค่ะ  ด้วยความอยากรู้อยากเห็นเป็นเหตุนั่นแหละค่ะ  ได้แต่เร่งวันเร่งคืนให้ถึงวันที่ 19 เร็ว ๆ  แต่ก็คงถึงเท่าคนอื่นนั่นแหละ  อิอิ

สามวันที่ผ่านมา  โดยเฉพาะวันแรกของการกลับมาใช้ชีวิตหลังใสตัวอ่อน  รู้สึกว่าเราต้องทะนุถนอมทุก ๆ วินาทีจริง ๆ ค่ะ  ต้องคิดอยู่ตลอดเวลา  ทุกท่วงท่า  ทุกอิริยาบถ  ว่าตอนนี้เราต้องมีสตินะ  ต้องไม่รีบร้อนนะ  ทุกอย่าง  จนมีแต่คนถามหนิงว่า  หนิงเจ็บเท้าเหรอ  เพราะเวลาเดินหนิงจะเดินเบา ๆ ค่อย ๆ เดิน  หรือกับย่องตอดอะไรประมาณนั้นอ่ะค่ะ  มันก็คงดูตลกพิลึกเหมือนกันนะคะ  เพราะปกติหนิงจะเป็นคนที่เดินค่อนข้างเร็วพอสมควร  เพื่อน ๆ เดินตามไม่ค่อยจะทัน  แต่มาวันนี้  เพื่อนไปไกลแล้วเรายังเดินได้ไม่ถึงไหนเลย  แต่เพื่อสิ่งที่เรารอคอย  เราต้องทำได้  แม้กระทั่งต้องงดชา – กาแฟ  ซึ่งปกติ  หนิงจะดื่มชาเย็นมื้อเช้า  มื้อกลางวันก็เป็นกาแฟเย็นสักแก้ว เกือบทุกวัน  แต่ตอนนี้งดหมด  ทำตามคำแนะนำของคุณหมออ่ะค่ะ

• วันแรก  หนิงเดินเยอะจริง ๆ ค่ะ  เพราะต้องไปเปิดสมุดบัญชีของบริษัทฯ กับหุ้นส่วนอีกคน  และต้องไปเปิดที่ Central  เลยเดินไกลหน่อย  อีกทั้งเป็นช่วงพักกลางวันอีก  พี่เขาเลยชวนทานข้าวที่ S&P เลย  ซึ่งอยู่ที่ชั้น 3 ส่วน bank อยู่ชั้น 2  มาถึงห้างก็ต้องเดินขึ้นชั้น 3 ก่อนเพื่อไปสั่งอาหาร  สั่งเสร็จต้องเดินลงมาชั้น 2  รออยู่พักใหญ่เพราะเอกสารที่น้องเขาเตรียมมาให้ไม่เรียบร้อย  ต้อง fax มาเพิ่ม  เลยตัดสินใจขึ้นไปทานข้าวก่อน  ต้องขึ้นไปชั้น 3 อีก  ทานเสร็จก็เดินมาชั้น 2 เซ็นต์เรียบร้อยก็ไปขึ้นรถกลับ  แล้วมาเดินต่อในบริษัทฯ อีก  หนักเอาการเหมือนกัน  คนที่ไม่เจอกับตัวไม่รู้จริง ๆ นะคะ  เพราะบางคนเขาให้นั่ง – นอน อยู่กับที่  แต่ขณะที่เรามาเดินในสายตาคนอื่นอาจจะมองว่าไม่เยอะ  แต่สำหรับคนที่เพิ่งไปทำเด็กหลอดแก้วมา  มีแต่คนเตือนหนิงทั้งนั้นเลย  เพราะพี่ ๆ ที่เขามีประสบการณ์มาแล้ว 3 คน  เขาก็ไม่ติดมาแล้ว  เขาเลยบอกให้หนิงลดการเดินลงเพราะมันมีผลมากจริง ๆ  ฟังแล้วค่อนข้างบั่นทอนจิตใจพอสมควร  เพราะเราคิดว่าเราพยายามแล้ว  และถ้าไม่ติดจริงหนิงก็คงจะเสียใจมาก  มันเหมือนกันเรายังประมาทอยู่เลย  แต่จะให้หนิงหยุดงานในช่วงนี้หนิงทำไม่ได้จริง ๆ ค่ะ  เพราะหนิงหยุดไปพอสมควรแล้วก่อนหน้านี้  สงสารน้อง ๆ ในแผนกค่ะ  สุดท้ายวันนี้หนิงรู้สึกปวดหน่วง ๆ ที่ท้อง  เลยตัดสินใจโทรไปถามพยาบาลว่าเราจะเป็นอย่างไรบ้าง  รู้ทั้งรู้ว่าเขาก็คงตอบไม่ได้หรอกค่ะว่า  ตัวอ่อนยังอยู่หรือไม่  หรือจะเป็นอย่างไร  แต่เพื่อความสบายใจ  สุดท้ายพยาบาลบอกให้ทานยา  แต่หนิงไม่อยากทานคิดว่าเราไม่ได้ปวดมากขนาดที่ต้องพึ่งยาหรอก  ก็เลยรีบกลับบ้าน  เดินเบา ๆ แล้วก็พักผ่อน  จบไปหนึ่งวัน
• วันรุ่งขึ้น  ตั้งใจว่าจะเดินให้น้อยลง  ก็คิดว่าน้อยลงจริง ๆ แหละค่ะ  แต่ก็ต้องเดินหลายรอบอยู่  เพราะต้องไปเข้าห้องน้ำ  เนื่องจากที่บริษัทฯ ห้องทำงานหนิงกับห้องน้ำอยู่ไกลกันนิดนึง  และต้องดื่มน้ำเยอะมากต่อวัน  ทำให้ต้องเข้าห้องน้ำบ่อยขึ้นอีก  แต่หนิงไม่สามารถงดการใช้คอมพิวเตอร์  กับเจออากาศร้อนได้  เพราะวันนี้ตอนเที่ยง  น้อยชายของสามีและเพื่อนที่ทำงาน  ซึ่งปกติพวกเราจะไปทานอาหารกลางวันด้วยกันบ่อย ๆ แต่วันนี้เราอาจจะเลือกร้านผิดไปหน่อย  เพราะจริง ๆ เขาไม่ให้หนิงอยู่ในที่อากาศร้อน  ลืมนึกไปว่าร้านที่เลือกไม่มีแอร์  โอ้โห  หนิงงี้บอกไม่ถูกเลย  ร้อนมาก  เป็นกังวลที่พยาบาลเตือนไว้ว่า  “ตัวอ่อนไม่ชอบร้อนนะคะ  คุณแม่ต้องพยาบาลเลี่ยงแดด  ห้ามเดินตากแดดเด็ดขาด”  แต่คงทำไม่ได้ขนาดนั้นหรอกนะคะ  ก็กว่าจะเดินไปถึงรถ  มันก็ไม่ได้มีที่ร่มให้เดินสักเท่าไหร่  เพราะงั้นต้องตากแดดบ้างอยู่แล้ว  แต่พยายามให้น้อยที่สุด  แต่ความร้อนนี่ซิ  ทำเอากลับไปคิดมากอีกว่า  ตัวอ่อนยังปลอดภัยที่ไห๊มหนอ  แต่ได้บอกว่าลูกเราต้องแข็งแรงซิ  ก็แม่แข็งแรงออกขนาดนี้  อิอิ
• วันที่สามก็ไม่ค่อยจะแตกต่างจากวันที่สองมากนัก  เพียงแต่มีเครียดบ้าง  ซึ่งก็พยายามไม่ให้เครียดแหละค่ะ  แต่งานบางครั้งมันก็ห้ามยากนะคะ

สรุปรวมแล้ว  หนิงเองก็ยังคงคิดอยู่ในใจว่า  ปกติหนิงเป็นคนที่แข็งแรง  และค่อนข้างกระฉับกระเฉงพอควร  ดังนั้นสิ่งที่หนิงกำลังปฏิบัติอยู่ทุกวันนี้  ก็เป็นแนวทางในการดูแลรักษาตัวอ่อนเป็นอย่างดีแล้ว  เพราะคุณหมอบอกให้ลด Activity ทุกอย่างลง 50% หนิงว่าหนิงทำได้มากกว่านั้นด้วยซ้ำค่ะ  ความเร็วลดลงมาเหลือสัก 30-40% ได้มั่งค่ะ  ส่วนระยะทางก็ลดลงไปเยอะค่ะถ้าเทียบกับแต่ละวันที่หนิงเดิน  ส่วนกิจกรรมอื่น ๆ หนิงงดหมดเลย  ยกเว้น  นอนดูโทรทัศน์  และอ่านหนังสือค่ะ

ผลวันแรกค่ะ

อดใจรอไม่ไหว  เมื่อเช้ารีบโทรหาคุณหมอแต่เช้า  เพื่อสอบถาม 2 เรื่อง  คือ  เรื่องออกกำลังกายว่าสามารถทำได้หรือเปล่า  ปรากฎว่าคุณหมอก็คงตกใจเล็กน้อยว่าทำไมคนไข้รายนี้ถึงได้เป็นตัวจริงแบบนี้นะ  สรุปแล้วก็คงจะไม่ออกดีกว่าค่ะ  เดี๋ยวมีผลอย่างอื่นเข้ามาจะเสียใจ  อีกเรื่องก็ถามเรื่องของยาที่คุณหมอให้มา  เพราะไม่แน่ใจเรื่องที่เภสัชได้แจ้งไว้  คือ  เมื่อวานเภสัชแจ้งว่ายาที่ให้มาเป็นฮอร์โมน  หน้าซองบอกว่าให้ทานหลังอาหาร  แต่จริง ๆ แล้วตั้งใจให้ทานในเวลาเดียวกันมากกว่า  หนิงเลยอยากได้ข้อมูลให้ชัดเจน  เลยถามกับคุณหมอวิวัฒน์อีกรอบ  สรุปว่าจริง ๆ ด้วยค่ะ  ให้เอาเวลาเป็นหลัง  คือทานเช้า 08.00 เย็น 20.00 ไปเลยก็ได้  ไม่ต้องกังวลเรื่องมื้ออาหาร  เพราะหนิงมีปัญหาเรื่องทานอาหารไม่ค่อยเป็นเวลาอ่ะค่ะ

ตอนแรกที่คุณหมอรับสาย  คุณหมอคิดว่าหนิงโทรไปตามเรื่องตัวอ่อน  คุณหมอเลยบอกว่า  ยังเช้าอยู่เลยผลยังไม่ออกหรอก  ทำเอาหนิงงี้ยิ่งอยากรู้ใหญ่  รอจนกระทั่งเที่ยงทางศูนย์ก็ยังไม่แจ้งมา  สุดท้ายรอไม่ไหวต้องโทรไปตาม  แต่ก็ไม่วายเขาบอกว่ากำลังอ่านค่าอยู่หรืออะไรประมาณนี่แหละ  เดี๋ยวจะให้พยาบาลโทรกลับ 

จนแล้วจนรอด  หนิงรอมาจนเกือบบ่ายสาม  ซึ่งคิดว่าเขาปิดศูนย์ตอนบ่ายสามนี่นา  ถ้ารอเดี๋ยวก็ไม่เจออีก  เลยตัดสินใจโทรไปถามอีกรอบ  พยาบาลแจ้งว่าสรุปแล้วไข่จาก 5 ใบ  ใช้การได้เพียง 3 ใบเท่านั้น  แต่การเจริญเติบโตดี  มีการแตกตัวมาระยะที่ควรจะเป็น  แล้วพยาบาลจะโทรมาแจ้งผลอีกครั้งในวันที่ 7 มี.ค. นี้ค่ะ  ว่าสรุปแล้ว 3 ใบนี้มีการเจริญเติบโตเป็นอย่างไรบ้าง  รอลุ้นอีกแล้วล่ะ  อิอิ

ดูท่าไม่ได้ฝึกโยคะยาวแล้วล่ะเรา

ฮือ ฮือ  เมื่อกี้หนิงถามพยาบาลในห้องว่าสามารถออกกำลังกายได้หรือเปล่า  หลังจากเจาะไข่แล้ว

พยาบาลตอบแบบไม่ต้องคิดเลยอ่ะค่ะ

ยังไม่ได้นะคะ  ต้องรอให้ครบ 3 อาทิตย์ก่อนค่ะ  แต่ เอ๊ะ! พี่ก็ต้องมาใส่ตัวอ่อน  สรุปแล้วน่าจะยาวเลยนะคะ

น่าสงสารจัง  เมื่อคืนลองก้มตัวดู  รู้สึกว่าก้มไม่ค่อยลงแล้วอ่ะ  ก็เล่นฝึกอาทิตย์ล่ะครั้ง  แถมแต่ละครั้งก็ฝึกไม่เต็ม  แล้วนี่ห่างไปตั้งสิบกว่าวันแล้วด้วย  ไม่เป็นไรเพื่อสิ่งที่เรารอคอย  ทำได้อยู่แล้วค่ะ  อิอิ