Ning’s blog

หลาย ๆ ครั้งที่ผ่านมา  ตั้งแต่ที่หนิงได้มาอยู่ภายในร่มเงาของ บริษัท สุโข สปา  หนิงได้มีโอกาสฟัง MD ของบริษัทฯ กล่าวให้ข้อคิดกับพวกเราที่อยู่ในระดับผู้บริหารว่า  อยากให้พวกเราทำงานกันโดยยึดเอาแบบอย่างมาจาก 3 รูปแบบ 3 ชาติ  ได้แก่

• ขยันแบบคนจีน
• มีน้ำใจแบบคนไทย
• มีระบบแบบฝรั่ง

หนิงชอบมาก ๆ เลยนะคะ  กับ 3 นิสัยของ 3 ชนชาติ  ที่ MD ของเรานำมาให้พวกเราเอาเยี่ยงอย่าง  เพราะถ้าทำเอาทั้ง 3 นิสัยมารวมกันได้  รับรองว่าคงไม่มีใครสู้ชาวสุโขของเราได้แล้วล่ะจริงไห๊มค่ะ

แต่ในความเป็นจริง  คำพูดต่าง ๆ ไม่ว่าจะพูดไปกี่ครั้งกี่หน  สิ่งที่ผ่านเข้ามาเพียงชั่วครั้งชั่วคราวจะไปสู้จิตใต้สำนึกที่พวกเขาเป็นกันอยู่ได้  เพราะคนเราทุกคนหนิงว่าไม่ใช่แค่มนุษย์เท่านั้นนะคะ  สิ่งมีชีวิตทุกชีวิตต่างก็มีเหมือนกันนั่นก็คือ  “การเอาตัวรอด”  ดังนั้น  เมื่อแต่ละคนต้องเผชิญกับปัญหาการเอาตัวรอดของคนก็จะแตกต่างกันออกไป  ซึ่งบางครั้งสิ่งนั้นมันถูกตัดสินใจทำโดยไม่ได้คิดคำนึงถึงด้วยซ้ำไปว่าจะกระทบกับใครบ้าง  มันจะเป็นเรื่องที่ครั้งนี้จะต้องใช้ระบบหรือน้ำใจกันนะ  จะเป็นอะไรก็ตามแต่เราต้องเป็นผู้ได้เปรียบเสมอหรือเปล่า  ถ้าใช่ก็ควรเป็นแบบนั่นแหละ  อิอิ  ไม่รู้โดนใครบ้างหรือเปล่านะ  แม้แต่หนิงเองก็เป็นแบบนี้เหมือนกันค่ะ  ก็อย่างที่บอกหนิงก็มีสัญชาตญาณการเอาตัวรอด 555

ไม่ว่าจะยังไงสำหรับตัวหนิงเองซึ่งต้องยอมรับกับตัวเองเหมือนกันกับประสบการณ์ด้านการทำงาน  เพราะหนิงเพิ่งเริ่มต้นชีวิตในบริษัทฯ ที่มีระบบได้ไม่นานนัก (ประมาณ 5 ปีมานี้เอง)  ทำให้บางอย่างเราเองก็ต้องเรียนรู้กับสิ่งนั้น ๆ เหมือนกัน  จากวันที่หนิงเริ่มต้นกับสุโข จนกระทั่งวันนี้  หนิงคิดเสมอว่า  หนิงได้รางวัลชีวิตมากมายกับโอกาสต่าง ๆ ที่หนิงได้รับ  ทำให้เรารู้จักคิด  รู้จักปฏิบัติมากขึ้น  รู้สึกว่าเราโตมากขึ้น  ซึ่งไม่ได้โตแต่ตัว  แต่รู้ว่าตัวเองมีความคิดที่เป็นผู้ใหญ่มากขึ้น  ทำให้หนิงรู้แล้วว่า  คำว่า “ประสบการณ์” มันมีความสำคัญจริง ๆ

ดังนั้น  การที่มีการกำหนดคุณสมบัติในการทำงานว่า  จะต้องมีประสบการณ์  จะต้องมีวัยวุฒิ  คุณวุฒิ  ต่าง ๆ นั้น  หนิงเริ่มเห็นความสำคัญของมันแล้วจริง ๆ นะ  เพราะมันเห็นได้ชัดจริง ๆ  แต่มันก็ไม่เสมอไปเหมือนกันค่ะ  อิอิ

อีกเช่นเคยนะคะที่เวลาเข้าร่วมประชุมกับทาง “ชมรมการบริหารทรัพยากรบุคคลจังหวัดภูเก็ต”  เราจะได้รับความรู้เกี่ยวกับ HR. Tips จากคุณประเสริฐ  มนต์ประสิทธิ์  วันนี้ก็เช่นกัน  หนิงก็เลยไม่อยากเก็บสิ่งที่ได้รับรู้ไว้เพียงคนเดียว  หรือเฉพาะคนที่เข้าประชุมเท่านั้น  สัญญานะคะว่าต่อไปหากได้รับข้อมูลเกี่ยวกับ HR. Tips หนิงจะพยายามมาเขียนเล่าสู่กันทุกครั้งค่ะ  แต่ตอนนี้ขอเล่าเรื่องที่ได้รับฟังมาในวันนี้ก่อนนะคะ

เรื่องแรกเป็นเรื่องของ 6 ทักษะที่นายชอบ

• การสื่อสารที่มีประสิทธิภาพ  ซึ่งข้อนี้หนิงเองก็ขอยืนยันนะคะว่าเป็นเรื่องสำคัญในการทำงานมาก ๆ ไม่ว่าคุณจะอยู่ในตำแหน่งไหน  เพราะหากการสื่อสารไม่ดีโอกาสในการผิดพลาดก็จะเกิดขึ้นสูง  ดังนั้น  เราต้องมาดูกันว่าการสื่อสารประกอบด้วยอะไรบ้าง  ส่วนแรกส่วนของการส่งสาร  ซึ่งการส่งสารก็มีหลายทางเช่นกัน  เช่น  การพูดด้วยวาจา  การพิมพ์ในรูปของเอกสารหรือส่ง e-mail  แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นมันก็ต้องมีความชัดเจนทั้งเรื่องของภาษาที่ใช้และข้อมูลที่ครบถ้วนด้วย  ไม่ใช่คิดแล้วแต่ชี้แจงไม่หมด  ซึ่งคนรับสารก็ไม่สามารถเข้าทางในได้  อีกอย่างสำหรับเรื่องของการส่งสาร  คือ  ไม่จำเป็นที่จะต้องใช้ทางเดียวเสมอไป  บางครั้งต้องใช้ทั้งเอกสารและการอธิบายด้วยเพื่อสร้างความชัดเจนให้มากขึ้น  และป้องกันการผิดพลาด  มาถึงส่วนที่สองก็คือส่วนของการรับสาร  ซึ่งบางครั้งคิดว่าเข้าใจแล้วแต่อาจจะคิดไปเองตามรูปแบบที่ผู้รับอยากให้เป็นเพราะพื้นฐานคนเราต่างกัน  ดังนั้นเมื่อรับสารแล้วทางที่ดีก่อนจะปฏิบัติใด ๆ ถ้าเป็นไปได้  ควรจะทำการยืนยันก่อนว่าที่เราเข้าใจนั้นถูกต้องตรงกันจริง ๆ
• การทำงานเป็น Team  จากที่หนิงทำการ Training  ในหลาย ๆ ครั้ง  หนิงจะย้ำเสมอว่า  ตอนนี้รูปแบบของการทำงานนั้นเปลี่ยนแปลงไปแล้ว  ยุคการทำงานแบบ One Man Show หมดสมัยไป  ซึ่งก็คือยุคของการใช้ IQ นั่นเอง  แต่ ณ ปัจจุบันเป็นยุคของ EQ ซึ่งก็คือยุคของการใช้ Service Mind  ใช้การทำงานเป็นทีม  ดังนั้นการที่เราอยู่ในองค์กรยิ่งมีขนาดใหญ่เท่าไหร่  ปัญหาการขัดแย้งต่าง ๆ ยิ่งมีมาก  เพราะเป็นเรื่องธรรมดาของคนร้อยพ่อพันแม่มาอยู่ด้วยกัน  แต่หากเราพยายามใช้หลัก “เอาใจเขามาใส่ใจเรา” หรือ “การคิดบวก” ให้มาก ๆ ก็อยู่กันเป็น Team ก็อาจจะไม่ใช่เรื่องยากอีกต่อไปค่ะ
• นักแก้ปัญหา  ไม่ใช่ปัญหาเชาว์นะคะ  แต่โดยปกติคนที่ตอบปัญหาเชาว์ต่าง ๆ ได้ดีก็มักจะแก้ปัญหาได้ดีนะ  (เท่าที่เจอมา)  นั่นหมายความว่าบุคคลบางจำพวกอาจจะไม่ใช่คนที่เรียนหนังสือเก่ง  แต่รู้จักในการเอาตัวรอดเป็นก็อาจจะอยู่ในข่ายนี้ได้เหมือนกันนะคะ  เพราะคนที่เรียกเก่งแต่ต้องใช้หลักการหรือตัวอย่าง  หรือความขยันทำให้เรียนเก่ง  ก็จะไม่สามารถแก้ปัญหาเก่ง  ตรงกับข้ามกับคนที่เรียนไม่เก่งแต่เอาตัวรอดได้นะคะ
• ผู้มีความคิดริเริ่ม  ซึ่งหนิงมักจะบอกกับทีมงานของหนิงเสมอว่า  บางครั้งเรื่องบางเรื่องที่เราทำกันมานานจนเป็นประเพณีนั้น  ไม่ได้หมายความว่า  ดีแล้ว  หรือเปลี่ยนไม่ได้  หากสิ่งที่เราปฏิบัติมานานแสนนานนั้น  เรายังมองเห็นจุดบกพร่อง  ก็มีวิธีการอื่นที่ง่ายกว่า  สะดวกกว่า  เราก็ควรที่จะยอมรับกับการเปลี่ยนแปลงด้วย  ไม่งั้นการพัฒนาก็จะไม่เกิด  ซึ่งก่อนหน้านี้หนิงก็เคยพูดถึงเรื่องของการ Change เอาไว้บางแล้ว  ลองกลับไปอ่านกันดูนะคะ
• มีทักษะในการจัดการ  แน่นอนค่ะ  ผู้ที่มีการจัดการที่ดีย่อมมีความเป็นระบบสูง  นั่นก็คือ  อาจจะต้องมีการวางแผนงาน  เช่น การทำ Action Plan ต่าง ๆ ล่วงหน้าเพื่อเป็นการเตรียมพร้อมนั่นเอง  และนอกจากเรื่องของการวางแผนแล้ว  เราเองก็ควรจะมีการจัดการคน  จัดการเวลาที่ดีด้วย  ประสิทธิภาพการทำงานจึงจะเกิดขึ้นสูงสุด  เพราะหากคุณมองแค่มุมเดียว  มันก็ไม่สามารถตอบสนองได้ทุกด้านนั่นเองค่ะ
• ผู้ที่สามารถปรับตัวเองได้  ขออนุญาตนะคะ  หนิงขอยกตัวอย่างเช่นสัตว์ต่าง ๆ ที่มีการปรับตัวเข้ากับสิ่งแวดล้อมเพื่อเอาตัวรอดนั่นเอง  ไม่ว่าจะเป็นจิ้งจก, ตั๊กแตน หรืออีกหลาย ๆ ชนิด  หรือถ้าจะให้เห็นภาพอีกอย่างก็คือ “น้ำ” เพราะน้ำเมื่ออยู่ในภาชนะชนิดใดก็ตามมันก็สามารถที่จะอยู่ได้  เพราะมันมีการปรับตัวนั่นเอง  แต่ถ้ามันกลายเป็นน้ำแข็งเมื่อไหร่  มันก็ไม่สามารถที่จะปรับเข้ากับภาชนะต่าง ๆ ได้  จนกว่ามันจะละลาย  จริงไห๊มค่ะ

เป็นไงบ้างค่ะ  สำหรับ 6 ทักษะที่กล่าวมา  บางข้ออาจจะเป็นเรื่องยากสำหรับบางคน  แต่เราต้องไปหานะคะว่าตัวเราเองยังขาดข้อไหนบ้าง  เพราะไม่งั้นเราก็จะไม่ได้แก้ไขในจุดที่เราบกพร่อง  ส่วนเรื่องไหนที่เราแข็งแรงแล้วก็พยายามเสริมให้เกร่งยิ่งขึ้นไปอีก  การพัฒนาของการไม่มีทางสิ้นสุดหรอกนะคะ  หากเราสำรวจตัวเองอย่างสม่ำเสมอค่ะ  อิอิ

วันนี้เป็นอีกหนึ่งวันที่หนิงได้เข้าไปร่วมประชุมกับทาง “ชมรมการบริหารทรัพยากรบุคคลจังหวัดภูเก็ต”  หลังจากห่างหายไปหลายเดือน  ซึ่งถือว่าเป็นโอกาสที่ดีเอามาก ๆ ที่ได้เข้าไปร่วมการประชุมในครั้งนี้  เพราะไม่ว่าจะได้พบกับท่านเศรษฐพันธ์  ท่านผู้ว่าราชการจังหวัด  อีกทั้งยังมีท่านอนุชน  เข้ามาร่วมให้ความรู้  และข้อคิดต่าง ๆ มากมาย

สำหรับในช่วงที่ท่านเศรษฐพันธ์ได้บอกเล่าให้พวกเราได้รับรู้ก็คือ  ท่านได้บอกว่าในอีกไม่ช้าไม่นานนี้  อนาคตของภูเก็ตน่าจะดีขึ้น  โดยการช่วยเหลือต่าง ๆ จากทาง ททท. ก็รอดูลุ้นกันไปก่อนนะคะว่าจะเป็นเมื่อไหร่  แต่ตอนนี้ทาง ททท. เองก็ได้ช่วยเหลือกับทางองค์กรต่าง ๆ เกี่ยวกับการทำ e-marketing ซึ่งพวกเราสามารถเข้าไปได้ที่ travelsouththailand.com ซึ่งเป็น web ที่ช่วยขายให้กับโรงแรมต่าง ๆ เป็นต้น  นอกจากนั้นยังมีบริการทางด้าน IT ต่าง ๆ อีกมากมาย  ไม่ว่าจะเป็นตัว life chat ฯ  ลองสอบถามไปทาง ททท. ดูนะคะ  เผื่อว่าจะมีลู่ทางดี ๆ เพิ่มขึ้นให้กับทางองค์กร

ส่วนคนถัดมานี่ซิ  เป็นผู้ที่มาให้ข้อคิดกับพวกเราได้เยอะเหมือนกัน  จะเป็นใครไม่ได้เลยนอกจากท่านเจ้าเมือง  หรือท่านผุ้ว่าปรีชา  จันทร์เรือง  มุกท่านแต่ละคำเด็ด ๆ ทั้งน้าน  ท่านมาบอกกับพวกเราด้วยหลักการบริหารคนง่าย ๆ ก็ใช้หลักเดียวกับการบริหารตัวเรา  คนในครอบครัวเรานั่นแหละ  คือพยายามเอาใจเขามาใส่ใจเรา  และยังบอกอีกว่า  การที่พวกเราได้อยู่ในสายของการบริหารงานบุคคลเนี่ย  ก็เปรียบเสมือนกับคน “มือทอง  สมองเพชร”  (ณ ขณะนั้นไม่รู้ล่ะคนอื่นจะคิดยังไง  แต่หนิงรู้สึกปลื้มขึ้นมาทันทีเลยล่ะ อิอิ)   ท่านยังไม่จบแค่นั้น  แต่ยังบอกอีกว่า  ก็ที่จะเป็นผู้ที่บริหารคนที่ดีนั้น  จะต้อง  “อ่านคนออก  บอกคนได้  ใช้คนเป็น”  หนิงว่าประโยคนี้ค่อนข้างครบถ้วนกระบวนความในตัวมันเองจริง จริ้ง  กับการที่จะอยู่ในตำแหน่งของการบริหารคน  พร้อมกันนั้นควร “พัฒนาคุณธรรม” ด้วย

อีกอย่างนะเท่าที่สังเกตุดูท่านปรีชา  น่าจะไม่ค่อยชอบนายกสักเท่าไหร่นะ  อุ๊ย! อันนี้มุกท่านนะคะ  หมายถึง ท่านนายกคนปัจจุบันชื่อนายกอภิสิทธิ์อ่ะค่ะ  ที่บอกว่าไม่ชอบนายกคือไม่ชอบอภิสิทธิ์  พวกที่ชอบขอโน้น, นี่, นั่น  กรณีพิเศษมากกว่าค่ะ  อิอิ

นอกจากนี้  ท่านยังสอนให้พวกเรา  แยกจำพวกคนด้วยนะคะ  โดยดูจากคำง่าย ๆ “ทำ-มา-หา-กิน”  ไม่น่าเชื่อจริง ๆ แยกได้ยังไง  แต่พอท่านอธิบายเสร็จ  ถึงบางอ้อเลยค่ะ  ท่านแยกให้พวกเราเป็น 3 จำพวก  คือ

• พวก ทำ-กิน  คนพวกนี้ก็น่าจะเป็นพวกที่คบได้  และควรรับเข้าทำงานค่ะ
• พวกถัดมาคือ หา-กิน  คนพวกนี้ก็ยังจะเป็นพวกที่ยังคงคบได้อยู่เช่นกัน  แต่สำหรับพวกสุดท้าย
• พวก มา-กิน  พวกนี้ต้องระวัง  เพราะถ้ามา-กินเราก็คงจะแย่  เพราะจริง ๆ ต้องแชร์กันกิน  อิอิ  เพิ่มเอาเองค่ะ

สุดท้ายอีกท่านก็คือท่านอนุชน  ซึ่งวันนี้ท่านมาบอกให้พวกเราพยายามใช้วิธี “แรงงานสัมพันธ์” กับพนักงานน่าจะดีกว่าการบังคับ  นั่นก็คือ  พยายามบอกเล่าเก้าสิบ  พยายามพูดคุยกันด้วยเหตุผล  ทั้งสองฝ่าย  ทั้งฝ่ายนายจ้างและลูกจ้าง  สันติสุขก็จะมาเอง (เพราะจินตหรารออยู่  อิอิ)  แต่นั่นก็อยู่ที่ทั้งสองฝ่ายเหมือนกันนะคะว่าจะพยายามทำความเข้าใจซึ่งกันและกันขนาดไหน  เพราะบางครั้งลูกจ้างก็ไม่พยายามทำความเข้าใจนายจ้าง  และบางครั้งนายจ้างก็ไม่ค่อยประนีประนอมกับลูกจ้างเหมือนกัน  แล้วจะตกลงกันได้ไห๊มเนี่ย  สุดแล้วแต่…แต่….ก็แล้วกันนะ 5555