ทำไมต้องฝืนให้เจ็บตัวด้วย

หลังจากที่กลับมาฝึกใหม่กับครู William หนิงรู้สึกว่าครูได้สอนท่ายาก ๆ ที่ต้องใช้ทั้งกำลังแขน  กำลังหน้าท้อง  และการเปิดอกให้กับพวกเราเยอะมาก ๆ  แต่ในขณะเดียวกันก็ยังมีอีกหลาย ๆ คนที่ยังไม่พร้อม  ซึ่งมุมมองตรงส่วนนี้อาจจะแตกต่างกันในการฝึก

สำหรับหนิงแล้ว  การฝึกท่าใหม่ ๆ และเป็นท่าที่ยาก ๆ หนิงมักจะใช้ความระมัดระวังสูง  เพราะกลัวได้รับการบาดเจ็บ  ซึ่งก็เห็นเพื่อน ๆ หลายคนในห้องหัวโขกพื้นไปบ้าง  ซึ่งบางคนก็สุดแสนจะทรหดอดทนจริง ๆ เพราะไม่ว่าเธอจะเจ็บเนื้อเจ็บตัวยังไงเธอก็ยังไม่ลดความพยายามที่จะฝึกลงเลย  ซึ่งหนิงเองจะไม่ฝืนตัวเองมาก  แต่จะพยายามฝึกเรื่อย ๆ โดยที่เราจะพยายามให้ร่างกายเราคุ้นเคย  เพราะเราคงไม่สามารถที่จะทำในสิ่งใหม่ ๆ ได้ภายในวันสองวันอยู่แล้ว  และมันจะเป็นการป้องกันการบาดเจ็บได้ด้วย 

เช่นท่า Hand Stand ครูพยายามให้พวกเราขึ้น  โดยขึ้นจากข้างฝาก่อน  ซึ่งเป็นสิ่งที่ถูกต้อง  หรือไม่งั้นก็ให้ฝึกขึ้นกลางห้องเลย  แต่อย่างน้อยก็ยังมีเพื่อนคอยจับขึ้นให้  และช่วยพยุงเราไว้ตลอดเวลาจนกระทั่งลง  แบบนี้ก็เห็นด้วยอีก  แต่ประเภทที่พยายามจนเอาหน้าจุ่มพื้นนี้หนิงก็ว่าไม่น่านะคะ  เพราะเราต้องพยายามฝึกสร้างกำลังแขน  และการเรียนรู้ให้กับตัวเราให้ได้ก่อน

อีกท่าก็คือการ Drop Back เพื่อทำสะพานโค้ง หรือ Back bend ซึ่งตรงนี้แหละที่หนิงเห็นแต่ละคนเอาหัวโขกพื้นกันละนาว  ยกเว้นหนิง  เพราะหนิงรู้ตัวเองดีว่า  การโค้งหลังของเรายังไม่ปัญหา  และเรายังมีกำลังหน้าขาที่ไม่เพียงพอ  รวมไปถึงการเปิดหน้าอกด้วยซึ่งถ้าอกและไหล่ไม่เปิด  เราก็จะไม่สามารถยืดแขนตรงออกไป  เพื่อให้ฝ่ามือถึงพื้นก่อนได้  ดังนั้นส่วนที่ถึงพื้นก่อนก็จะเป็นหัวของพวกเรานั่นเอง  ท่านี้แหละที่หนิงรู้สึกว่าทุกคนเสี่ยงมาก ๆ กับการฝึก  ถึงแม้ว่าครูจะให้ไปฝึกบนสนามหญ้าเพื่อลดการกระแทกแล้วก็ตาม  แต่ไม่ใช่ว่าจะไม่บาดเจ็บเลย  เพราะจริง ๆ แล้วเราควรจะค่อย ๆ ฝึก  จนรู้ตัวเองว่ากำลังและความสามารถในการทำท่านี้ดีพอแล้ว  จึงค่อยไปฝึกลงเอง  เพราะไม่งั้นก็จะได้รับการบาดเจ็บอย่างแน่นอน

หนิงคิดว่าเราฝึกเพื่อการออกกำลังกาย  เพื่อปรับปรุงจิตตัวเอง  ดังนั้นเราก็ควรจะต้องรู้จักตัวเอง  และอยู่บนทางสายกลางด้วย  เพราะการที่เราฝืนตัวเองมากไปจนกระทั่งได้รับบาดเจ็บจะไม่มีใครมารับผิดชอบกับสิ่งที่เกิดขึ้นได้  นอกจากตัวเราได้รับกับสิ่งที่มากระทบนั้นเอง  แล้วมันจะคุ้มกันหรือเปล่า  กับสิ่งที่เรามีความอยากคืออยากทำอยากฝึกให้ได้ในวันนั้น 

ซึ่งจริง ๆ แล้วบางคนอาจจะเห็นต่างจากนี้  คือ  อาจจะมองว่าไม่ฝึกไม่ฝืนแล้วจะทำได้เหรอ  ในความหมายที่หนิงบอกคือ  ยังไงก็ต้องฝึกและต้องฝืนแต่อยู่ในขอบเขตที่เรารู้ตัวเองว่าแค่ไหน  ไม่ใช่ปล่อยตามสบายเลย  ซึ่งส่วนนี้หนิงคิดว่าทุกคนคงเข้าใจดี

สุดท้ายนี้  หนิงก็ขอให้ผู้ฝึกโยคะทุกคน  มีความสุขกับการฝึกโยคะนะคะ

2 thoughts on “ทำไมต้องฝืนให้เจ็บตัวด้วย

  1. เห็นด้วยกะครูหนิง 100% ครับ
    ต่อให้ฝึกโยคะเพื่อออกกำลังกาย ก็ยังต้องฝืนตัวเองแต่พอสมควรเท่่านั้น เพราะเราไม่ได้ฝึกแต่วันนี้วันเดียวนี่นา🙂

    …ท่่าน Iyengar บอกไว้ในหนังสือ LigLight on Life ตอนนึงว่า…

    “…หากการฝึกในวันนี้ทำลายการฝึกของวันพรุ่ง แสดงว่ามันเป็นการฝึกที่ผิด”

    ผมเห็นหลายคนเหมือนกันครับเป็นอย่างที่ครูหนิงเล่า, ผมเองก็เคยเป็น มุ จะให้ได้ ทั้งที่ความพร้อมของร่างกายอยู่ในระดับต่ำมาก…แล้วก็เจ็บ สุดท้ายต้องพักอยู่นาน อดฝึกไปซะงั้น
    แต่หลังหลังได้ิคิดและคิดได้ ว่ามีอะไรให้เรียนรู้ในท่าอาสนะเดิมเดิมอีกมาก หลุดจากอาสนะจากร่างกาย ลึกเข้าไปในจิตใจ…

    ผมเขียนเก็บไว้เตือนใจตัวเองว่า

    “วางความทุกข์ใจ” … ที่เกิดจากอาสนะ เพราะเรา “ทำไม่ได้”
    “ถือความสุขใจ” … ที่เกิดจากอาสนะ เพราะเรา “ได้ทำ”

ใส่ความเห็น

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / เปลี่ยนแปลง )

Connecting to %s